سلام...
اولا تشکر به خاطر نظر هایی که دادید و دعا کردید که مشکل منم حل بشه.ولی در جواب یکی از دوستان باید بگم که من خودم تصمیم گرفتم و از ایران اومدم بیرون و الان هم واقعا بعد از یک سال دلم واسه کشورم تنگ شده ولی اگه یک ذره اوضاع در کشور ما درست بود نه تنها من بلکه هیچ ایرانی دیگه حاضر نمیشد کشورشو ترک کنه.با چشم های خودم میبینم که چه آدم های متخصص و با دانشی به اینجا می آیند و بعد از مدتی کوتاه به کشورهای دورتر مثل آمریکا و کانادا یا کشور های اروپایی مهاجرت میکنند.و یا چه سرمایه هایی که به خاطر خراب بودن بازار ایران به اینجا منتقل میشه و همه هم میگن اگه یک ذره اوضاع کشور خودمون بهتر بود امکان نداشت به اینجا مهاجرت کنیم.اشکال از من و امثال من و شما نیست. اشکال در اینه که کشور ما دزد زیاد داره.تو این ۳۰ سال گذشته ببینید همین امارات چه جوری پیشرفت کرده که الان جزو قدرت های اقتصادی دنیا شده و یا ترکیه که از توریست چه در آمد های میلیاردی داره ویا چین و... و اون وقت کشور ما که از نظر منابع و ذخایر نوزدهمین کشور ثروتمند دنیاست و مردمش پنجاهمین مردم فقیر دنیا محسوب میشوند.
دولتمردان امارات یک شعاری برای جلب سرمایه و توریست مخصوصا برای دوبی میدهند که میگه : دوبی یک صحرا بود ولی الان یک رویاست! منم یک شعاری واسه کشور خودمون با وضع الان میدم که البته با افسوس میگم که کشور ما یک رویا بود و یک رویا هم هست ولی بعضی ها میخواهند بیابونی باشه که هیچ وقت در طول تاریخ نبوده.
و فکر میکنم خیلی ها میخواهند کشور ما در همین حد باقی بمونه.شما فکر کنید اگه شرایط امنیتی و اقتصادی ایران دست باشه هیچ کدوم از کشور های همسایه توان رقابت با ایران رو خواهند داشت؟
مثلا همین امارات با این وسعت و جمعیتش چه حرفی در مقابل ایران میتونه داشته باشه؟بهترین جاذبه های توریستی در کشور ما وجود داره.بهترین آب و هوا رو کشور ما داره و من باور دارم که خیلی از مردم دنیا آرزو دارند که به ایران سفر کنند و با فرهنگ ایرانی بیشتر آشنا شوند ولی...
بذارید این مطلب رو با یک خاطره از یک دوست عربی که پدر بزرگش ایرانی و اهل شیراز بود تمام کنم.
میگفت من رفته بودم پاریس و در اونجا یکی از این فرانسوی ها با من رفیق شد و با هم صحبت کردیم و گفت اهل کجایی؟ گفتم دوبی...امارات گفت: نمیشناسم...با تعجب براش تعریف کردم که دوبی کجاست و چه طور این همه تبلیغ واسه این شهر میشه اونو نمیشناسه. ا تعجب گفت:نزدیک کدوم کشور بزرگ خاورمینه میشه.گفتم:ایران (پرشیا) رو میشناسی؟ به شدت استقبال کرد و گفت : آره مگه میشه پرشین رو نشناسم.اگه یه مرخصی طولانی در کارم داشته باشم دوست دارم به اونجا سفر کنم.(این حرفای یک جوون ۲۲ ساله فرانسوی بود).
دوست عرب در ادامه به من گفت : این همه تبلیغات مثبت برای شهر ما میشه و این همه سرمایه داره واسه اینجا خرج میشه و حداقل در اخبار فقط حرف های منفی از ایران میشنویم ولی بازم احترام شما  و اعتبار شما با ما قابل مقایسه نیست.
در جواب اون دوست وخودم باید بگم فکر کنید اگه شرایط یک کمی بهتر و مساعد تر بود کشور ما الان در چه جایگاهی قرار داشت.
بشکنه اون دستی که داره در پشت پرده برای کشور ما سیاست تعیین میکنه...
ببخشید حرفای تکراری زدم.
تمام.